Verdwaal in de wereld van de waterexperimenten van Masaru Emoto

Masaru Emoto was een aparte man. Zijn onderzoeken en theorieën, bijvoorbeeld over hoe de vorm van (bevroren) water kon veranderen, konden niet zelden op onbegrip en ongeloof rekenen. Maar ja, hoe verklaar je dán dat heavy metal een andere invloed op de vorm van ijskristallen heeft dan klassieke muziek? Emoto was namelijk heilig overtuigd van de kracht van water om dingen – zoals emoties en muziek – te kunnen onthouden.

 

De Japanse wetenschapper geloofde dat water ‘een blauwdruk voor onze realiteit’ was en dat bepaalde (emotionele) energie en trillingen ervoor konden zorgen dat de vorm(!) van water veranderde. Dat gold natuurlijk niet voor vloeibaar water, maar voor de bevroren versie. Of althans, Emoto experimenteerde door water aan allerlei woorden, foto’s of muziek bloot te stellen, het water daarna in te vriezen en vervolgens de vormen ervan met een microscoop te onderzoeken. Iets dat overigens vaak de meest schitterende foto’s opleverde.

 

Verschillende emoties, verschillende vormen

Volgens hem namen de ijskristallen van het water dat aan pósitieve emoties was blootgesteld andere – en vooral: mooiere – vormen aan dan de ijskristallen van het water dat negatieve emoties voorgeschoteld kreeg. Daar zouden, volgens hem, ‘lelijke’ vormen uit ontstaan.

Een concreter voorbeeld is zijn experiment met klassieke muziek en heavy metal. Wanneer hij water liet ‘luisteren’ naar een heavy metal-nummer en het vervolgens invroor, kwamen hier – volgens hem – ijskristallen met een compleet verstoorde structuur uit. Zette hij echter een klassiek muziekstuk op, dan kregen de kristallen juist een hele kunstzinnige vorm; per (soort) muziekstuk verschillend. En, nóg merkwaardiger: zette hij Elvis Presley’s ‘Heartbreak Hotel’ op, kwam er een gebroken kristal uit het experiment.

 

Het verschil tussen vies en schoon water

Emoto was er daarnaast van overtuigd dat er verschillende kristalvormen voortkwamen uit het verschil tussen (helder) water uit een bergstroompje en water afkomstig van (bijvoorbeeld) een vervuilde poel. Het bergstroompje produceerde prachtige kristallen, terwijl er uit het water uit de poel – je raadt het al – wederom lelijke en misvormde kristallen voortkwamen. Er was volgens hem echter wel een oplossing: door het water bloot te stellen aan uv-straling of bepaalde elektromagnetische golven, konden deze verschillen worden tegengegaan.

 

Het ‘geheugen’ van water

De wetenschapper ging soms nog wat verder met zijn bijzondere experimenten. Zo zette hij een petrischaaltje met water 24 uur lang op verschillende foto’s, om de schaaltjes vervolgens in te vriezen. Volgens hem werden er verschillende vormen zichtbaar, waaruit je ongeveer de grondlaag van de foto’s op kon maken. Volgens Emoto betekende dit dat water een zekere vorm van geheugen had, dat het in staat was om te ‘herinneren’ waar het mee in aanraking was gekomen en in staat was dit te tonen.

 

Een helend effect

Een van de voornaamste conclusies die Emoto opmaakte op basis van zijn onderzoeken, is dat de energetische structuur van water gevoelig is voor externe factoren. Volgens hem is dat ook gelijk de reden van het helende effect dat water op de mens heeft.

 

Gefronste wenkbrauwen en een miljoen dollar

Misschien heb je na het lezen van bovenstaande wel een paar keer met je wenkbrauwen gefronst. Je bent niet de enige, want Emoto’s beweringen konden in zijn tijd op de nodige weerstand rekenen. Veel wetenschappers noemden de Japanner een pseudo-wetenschapper en vonden dat hij, met zijn manier van onderzoeken, niet kon claimen wat hij claimde. De onderzoeken waren volgens zijn critici gevoelig voor manipulatie en menselijke fouten, hadden ‘niets met wetenschap te maken’ en kregen vrijwel geen wetenschappelijke ruchtbaarheid. Ze eisten dat hij breder en beter onderzoek deed, maar Emoto heeft dit altijd geweigerd.

Sterker nog: in 2003 kreeg de wetenschapper een uitnodiging voor de zogeheten One Million Dollar Paranormal Challenge, waarbij hij een miljoen Amerikaanse Dollars kon winnen als hij, onder bepaalde omstandigheden, het experiment kon reproduceren. Emoto sloeg het aanbod af. Dus ook al schreef hij met zijn boek The Hidden Messages In Water een New York Times-bestseller, zijn beweringen zijn dus niet altijd even betrouwbaar…