Kunstenares Satsuki Shibuya praat over authenticiteit, spiritualiteit en de levensveranderende boeken die je moet lezen

Schilderes en dichteres Satsuki Shibuya startte haar carrière in de muziek, maar vond haar roeping in de kunst. Na een mysterieuze ziekte ging Satsuki op zoek naar haar ware ik, een ontdekkingstocht die haar leven veranderde. In Los Angeles, de woonplaats van de kunstenares, praatten we over het omarmen van authenticiteit, spiritualiteit en haar liefde voor yoga.

 

 

Kunt u iets meer vertellen over uw achtergrond? Hoe bent u kunstenares geworden?

Als een carrièreswitch opende ik een designstudio. Maar de druk en de stress van het moeten presteren vielen me zwaar, zozeer zelfs dat ik er slapeloze nachten van had. Ik pushte mezelf voortdurend om steeds meer te doen en beter te zijn, om geld te verdienen en mijn bedrijf te laten groeien. Ik was altijd onderweg, op jacht naar het succes dat ik dacht nodig te hebben. Na ongeveer twee jaar stortte ik in. Ik werd ziek, maar het was niet duidelijk wat ik precies had. Het is nog steeds een mysterie wat er precies met me aan de hand was. Dat is nu acht of negen jaar geleden. Fysiek heb ik een lange weg afgelegd. In die tijd lag ik alleen maar in bed, ik kon helemaal niets meer en moest al het werk laten lopen. Het was een hele donkere tijd voor me. Ik vroeg me af wat ik precies wilde in mijn leven, hoe ik verder wilde gaan. Was dit het allemaal waard?



Mijn dokter raadde me aan naar een psycholoog te gaan, omdat er fysiek niets mis met me was. Dus ik dacht, laat ik dat maar proberen. Na een paar sessies zei de psycholoog: ‘Mentaal mankeert er volgens mij niets aan je, ik denk dat het spiritueel is. Je moet uitzoeken wat dat is en daar dan weer op een spiritueel niveau contact mee maken. Lees wat boeken, misschien herken je er iets in.’ Ik had toen echt een hekel aan lezen, maar ik luisterde naar zijn advies en ging lezen. Ik begon gewoon met het eerste boek dat me aansprak. En dat was zo ongeveer het begin van mijn zoektocht.



Het was alsof ik weer wakker werd. Er kwamen herinneringen in me op van toen ik klein was, hoe ik energieën om me heen voelde. Het was net of ik eindelijk in staat was om onder woorden te brengen wat ik sinds mijn jeugd al ervoer, omdat ik er nu boeken over las en de woorden leerde over deze andere wereld, zoals energieën en aura’s en meer van dat soort dingen. Ik had dat heel, heel lang verborgen. Ik herinner me dat ik, zelfs toen ik jong was, altijd meteen zei wat in me opkwam als ik iemand voor het eerst ontmoette. Als kind heb je daar geen filter voor. Ik vroeg dan bijvoorbeeld aan een complete vreemde: Hoe komt het dat je zo en zo bent?’ En die persoon keek me dan aan en zei tegen m’n moeder: ‘Wauw, hoe weet jouw dochter dat en waarom zegt ze dat?’ Ik leerde al snel dat ik de wereld op een andere manier zag. Ik voel de wereld op een hele andere manier. Mijn moeder zei dan altijd – en daar bedoelde ze echt niets slechts mee – dat ik me vergiste. Dus ik ging boeken lezen, en langzaamaan kreeg ik het gevoel dat een deel van mezelf wakker werd dat ik al een hele lange tijd had weggestopt.



Ik maakte opnieuw contact met dit spirituele aspect van mezelf, en ik merkte meteen dat er heel wat veranderde. Mijn gezondheid ging vooruit, en ook mentaal werd ik sterker. De wereld om me heen werd weer logisch en ik had niet meer het gevoel dat ik mezelf moest verloochenen of verstoppen achter een imago. Ik kon weer mezelf zijn, in wat voor vorm dan ook.

 

Langzaamaan kreeg ik het gevoel dat een deel van mezelf wakker werd dat ik al een hele lange tijd had weggestopt.

Ongeveer twee jaar nadat ik weer contact leerde maken met mijn ziel, mijn geest, had ik een vriendin op bezoek. Ik herinner me dat ik naar de keuken liep om de theekopjes weg te zetten toen ik heel duidelijk een stem hoorde die zei: ‘Je moet schilderen.’ Dat was een nieuwe ervaring voor me, vóór die tijd had ik nog nooit een stem in mezelf gehoord. Ik had ook nog nooit eerder geschilderd, heb niet op een kunstacademie gezeten, ik had zelfs nooit eerder overwogen om te gaan schilderen. Ik probeerde een aantal verschillende mediums, maar niets werkte voor mij. Ik dacht, weet je wat? Dit is gewoon onzin, misschien word ik langzaam gek. Maar toen ging ik aan de slag met waterverf en dat voelde meteen helemaal goed. Het medium sprak me echt aan. Ik weet nog dat ik op een ochtend wakker werd en besloot om gewoon te schilderen hoe ik me voelde. Wat ik nu van binnen voel, hoe ziet dat eruit? Ik zal het schilderij dat ik toen maakte nooit vergeten, ik wist meteen, dit is het. Dit was precies wat ik wilde schilderen. Zo is het ongeveer begonnen.

 

Wat betekent spiritualiteit voor u?

In essentie is spiritualiteit wie wij zijn als levende wezens. Spiritualiteit gaat over de band die we hebben met onze geest, de essentie van wie we zijn en waarom we op deze planeet zijn. Ik denk dat heel veel mensen een beetje bang zijn van het idee van spiritualiteit, omdat het zo vaak uit z’n context getrokken wordt. Mensen denken dat spiritualiteit over religie gaat of over een vorm van yoga. Maar dat zijn allemaal menselijke concepten en daar gaat het niet over. Ik denk dat spiritualiteit heel eenvoudig en puur is in z’n gecondenseerde vorm. Spiritualiteit zit in de natuur, het zit in de lucht die we inademen, het zit in de zon. Het zit in de muziek waar we naar luisteren als we onze emoties voelen, het zit in de kunst en in de kleuren die spreken tot onze ziel.

 

Ik geloof, als kunstenaar en als creatieve kracht, dat ik mensen via mijn schilderijen en via de gedichten die ik maak in contact kan brengen met het idee van spiritualiteit. Zelfs mijn nieuwe podcast ‘Tapestry of Messages’ is een manier om mensen de essentie van spiritualiteit te laten ervaren, zonder dat ze blijven vastzitten in de ideeën van hoe zij denken dat het zit. Ik haal spiritualiteit graag uit het doosje waar mensen het in verpakken, zodat ik het kan presenteren op een manier die volgens mij universeel is. Zelfs als je niet dezelfde taal spreekt, kun je spiritualiteit voelen, je kunt het ervaren. Door die ervaring gaan mensen zich realiseren dat het spiritualiteit is wat ze ervaren. Ze voelen dan: ik ben zoals ik ben.

 

Spiritualiteit is energie. Positieve energie ervaren we als liefde en negatieve energie als boosheid. Alle verschillende emoties zijn nodig, omdat het tegenhangers, dualiteiten zijn op deze aarde waarop wij leven. Er is geen zwart zonder wit, geen nacht zonder dag. We zouden het ene niet kunnen begrijpen zonder het andere. Maar zelfs binnen die context kies ik voor de lichtere energieën die we op deze planeet hebben. Ik denk dat het noodzakelijk voor ons is om te begrijpen dat er inderdaad [negatieve dingen gebeuren op de wereld, maar dat er ook] dingen zijn in ons leven - en dat kunnen hele kleine dingen zijn - die fijn en plezierig zijn. Dat je naar het toilet kunt gaan als je dat wilt. Dat je alles kunt eten wat je maar wilt klaarmaken. We kunnen zelfs de groentes kiezen die we willen eten. Sommige mensen hebben die luxe niet. Zelfs uit bed kunnen komen of kunnen ademhalen, niet iedereen heeft die luxe.

 

 

Uw kunstwerken hebben een evolutie ondergaan, van puur visueel naar poëtisch. Hoe is dat tot stand gekomen?

De poëzie is er onverwacht bijgekomen. Als ik in mijn notitieboek schreef, kwam ik vaak in een trance en zag ik woorden voor me die in mijn hoofd opkwamen. Ik schreef die woorden op zonder me druk te maken om zinsstructuren of de context. Soms kwamen de teksten in me op als oud-Engelse woorden die ik zelf nog nooit had gehoord. Die moest ik achteraf nog opzoeken op Google. Voor ik er erg in had kwam er uit het niets een citaat in mijn hoofd, en beetje bij beetje werd het poëtischer en ging ik mijn eigen ervaringen combineren met deze berichten van het universum. Zo begon de poëzie zich te ontwikkelen.



Ik heb het gevoel dat gedichten krachtiger zijn dan schilderijen. Niet iedereen snapt kunst, omdat niet iedereen er belangstelling voor heeft. Soms kan visuele kunst zelfs een obstakel zijn. We hebben allemaal dingen waar we van houden of juist niet, maar woorden zijn een deel van onze communicatie, ze maken deel uit van het leven. Ik denk dat mensen soms een betere connectie met mijn gedichten dan met mijn schilderkunst hebben. Ik kan dingen directer uitdrukken met gedichten, terwijl mensen bij een schilderij zelf hun interpretatie moeten maken. Wat ik overigens het mooie vind aan kunst.



Waar komt uw inspiratie vandaan?

Ik vind mijn inspiratie in de kleine, alledaagse momenten. Vaak zijn het niet meer dan nuances die ik voel. Zoals de verandering van de seizoenen, de geur als de zon opkomt of ondergaat, iemand die lacht, de vibraties die ik voel als ik kijk naar bloeiende bloemen. Het zijn de minuscule details die een gevoel van rust en vrede brengen. Vaak haasten we ons door het leven, dan ga je snel voorbij aan deze momenten zonder ze op te merken. Zelfs tijdens tragische momenten, als je moeilijkheden of verdriet ervaart, zelfs in die momenten, kun je die onderliggende schoonheid van het leven vinden. En zelfs als het moeilijk is, moet je bedenken dat alles cyclisch is. Het blijft niet altijd zo.



Het hele idee van balans, de yin en yang en het zwart en wit, zelfs als er moeilijke tijden zijn, daar moeten we doorheen. Aan de andere kant kom je er sterker, wijzer en bewuster uit. Met mijn gedichten en kunst wil ik die nuances vangen, de momenten van het leven die tussen je vingers wegglippen. Ik wil ze bijna bevriezen in het moment, zodat mensen ze weer kunnen opzoeken.



Hoe begint u aan een kunstwerk en hoe weet u dat het klaar is? 

Ik laat me leiden door mijn penseel. Het is nooit gepland en het is nooit hetzelfde als het klaar is. Het is heel intuïtief. Dat is sterk verbonden met mijn spirituele werk. Hoe meer ik mijn penseel het werk laat doen, hoe minder ik erover nadenk. En hoe meer ik de dingen laat gebeuren, des te beter is het resultaat.



Zodra de flow het overneemt, merk ik dat ik me meer verbonden voel met het werk dat ik creëer. Het lukt niet als ik me uit balans voel of als ik gestrest ben of te graag wil dat er iets gebeurt. Je kan dat echt in mijn werk zien, dan ziet het er chaotisch uit. Ik ben daar niet bang voor, maar het werk waar ik me toe aangetrokken voel, is simpel, natuurlijk en vloeiend.

 

Het lukt niet als ik me uit balans voel of als ik gestrest ben of te graag wil dat er iets gebeurt.

 

Op welke manier komt uw inspiratie voort uit het feit dat u in Californië bent geboren en getogen als tweede generatie Japanse?

Ik heb er nooit over nagedacht hoe mijn achtergrond invloed heeft op mijn werk, maar grappig genoeg realiseerde ik me dat het waarschijnlijk in mijn onderbewuste zit. Mensen vertellen me dat mijn werk ze herinnert aan Sumi-e, een Japanse stijl met gewassen inkt. Als ik in Japan ben, spreekt de traditionele kunst me erg aan en het maakt dat ik me op een visuele manier helemaal thuis voel. Maar ik voel me ook voor een groot deel Amerikaans, omdat ik hier ben geboren en getogen.

 

Van binnen weet ik dat er een mix is van deze werelden, het oosten en het westen, maar ik probeer daar als ik bezig ben niet te veel over na te denken, omdat het dan star en geforceerd aanvoelt. Ik wil wel een brug zijn tussen de twee culturen, om mensen te laten weten dat het mogelijk is om elkaar in de ogen te kijken, ondanks de verschillen. Dat we op heel veel manieren eigenlijk hetzelfde zijn.

 

 

Wat doet u op dagen dat u geen motivatie voelt om iets te creëren?

Dan maak ik niets, ik dwing mezelf niet. Ik probeer eenmaal per dag iets te schilderen, maar ik weet dat het voor mij niet werkt om dat onder dwang te doen. Ik schilder als ik zin heb in schilderen, ik schrijf als er een boodschap binnenkomt. Ik neem mijn werk serieus, maar tegelijkertijd wil ik niet creëren alleen maar omdat ik iets moet creëren. Ik wil geen burn-out oplopen van mijn creatieve werk, en dat kan wel gebeuren als je jezelf dwingt om iets te doen als je daar eigenlijk geen zin in hebt.



Hoe hoopt u dat mensen zich voelen als ze uw werk zien?

Ik hoop dat mijn werk een katalysator is voor liefde, vrede en harmonie. Ik heb het gevoel dat onze wereld dat heel hard nodig heeft, hoe cliché dat ook klinkt.

 

Nu ik bijna veertig ben, durf ik wel te zeggen dat ik op deze planeet ben om te creëren. Het is een vorm van communicatie. Ik hoop dat de schilderijen of de gedichten of alles wat ik maak wat ruimte kunnen creëren voor anderen. Waar de andere persoon een moment de tijd kan nemen om te ademen en om waardering te voelen voor het leven. Als je wat ruimte hebt om adem te halen, kun je nadenken en jezelf uitdrukken op een manier die je echt wilt. Als je veel aan je hoofd hebt, is het moeilijk om elegant en meelevend te zijn. Maar als je je realiseert dat er ruimte is, een moment om te ademen, en dat je in die ruimte kunt groeien, kun je ook begrijpen dat het leven meer is dan je te haasten.



Niet zo lang geleden hebt u een nieuw leven in de wereld verwelkomd. Heeft dat u als mens veranderd, en de manier waarop u over de dingen denkt? En zo ja, hoe?

Ja, gigantisch. Ik noem haar mijn kleine Zen master, omdat ik me elke dag, elke seconde zo klein voel bij haar. Ze dwingt me verder te gaan dan wat ik voor mogelijk hield. Ze leert me om geduldig te zijn, iets wat ik dacht al aardig goed te kunnen. Ze leert me om te genieten van het moment, omdat baby’s nu eenmaal leven van moment tot moment. En ik dacht dat ik dat ook wel onder de knie had. Maar nee, zij is echt in het moment. Dus heb ik geleerd dat elk moment leidt tot een volgend moment en dat is weer verbonden met het volgende. Je kunt het voor je zien, maar het is iets compleet anders om het echt te beleven. Dat heeft mijn prioriteiten, mijn creatieve focus veranderd.



Hebt u een dagelijkse routine?

Voor mijn dochter werd geboren, leefde ik volgens een redelijk strak ritme. Ik stond op, mediteerde, deed yoga, ontbeet en ging naar de studio om te schilderen. Daarna ging ik rusten, maakte ik m’n avondeten en zocht ik ontspanning voor ik ging slapen. Dat was mijn dagschema.



Dat is nu compleet anders. Ik ben nu al blij als het me lukt om te eten en te douchen voordat mijn dochter wakker wordt. Dat is perfect. Als de dag zo begint, weet ik dat het een prachtige dag wordt! Als ze nog slaapt, probeer ik iets voor mezelf te doen. Wat dat is hangt af van het moment. Wil ik wat lezen? Wil ik e-mails beantwoorden of wil ik iets onderzoeken waar ik aan heb zitten denken? Ik gebruik die zilveren tijd in de ochtend om iets voor mezelf te doen, en dat probeer ik de hele dag vol te houden.



Doet u ook aan sport?

Ik heb altijd graag yoga gedaan, het is de hoeksteen van mijn welzijn, echt heel transformerend. Ik wilde een echte yoga-leerling zijn, omdat het zo transformerend is. Het is een ervaring die past bij mijn lichaam, ziel en geest, zoveel hou ik van yoga en zo goed voel ik me erbij. Ik kijk er altijd erg naar uit.

 

 

Hoe zoekt u ontspanning?

Meditatie is heel belangrijk voor mij. Ik probeer elke dag te mediteren, minimaal vijf minuten. Ik hou van lezen, dat is heel ontspannend, maar het activeert ook, omdat ik graag lees over dingen die de geest oppeppen.



Als het buiten kouder wordt, drink ik graag een kopje thee met iets zoets erbij. Dat is ook heel ontspannend, en ik geef mezelf graag de ruimte om daar van te genieten. Of het nu een koekje bij de thee is, of wat chocola, ik kijk er altijd erg naar uit.



U hebt verteld hoe het lezen van boeken uw ware ik heeft ontgrendeld. Welke boeken hebben daarin de grootste rol gespeeld?

Als mensen me vragen welk boek ze moeten lezen, zeg ik altijd dat ze een boek moeten kiezen dat ze direct aanspreekt.



Het boek waarmee het voor mij begon was De kunst van het geluk: over de zin van het leven door de Dalai Lama [originele titel: The Art of Happiness]. Dat boek sprong er op de een of andere manier voor mij uit, ik weet niet waarom, en zo begon mijn reis langs boeken over spirituele onderwerpen. Dit boek opende dat voor mij.

De kracht van het NU van Eckhart Tolle [originele titel: The Power of Now] is ook heel belangrijk voor me.

Ik heb net een fantastisch boek uitgelezen: Groeien naar spiritueel inzicht van Sanaya Roman. [originele titel: Spiritual Growth Being Your Higher Self].

The Poetry of Impermanence, Mindfulness, and Joy door John Brehm was voor mij zo'n beetje de poort naar de poëzie. Het is een prachtig, en ook heel grappig boek.

Letting Go: The Pathway to Surrender door David R. Hawkins. Luister ernaar als audioboek, dat is heel rustgevend. Dit boek heeft iets, qua energie, dat je geest verandert, en ik weet niet precies wat dat is. Telkens als ik dit boek lees, voelt het alsof mijn geest een andere dimensie betreedt.

Als je belangstelling voor spiritualiteit hebt en je wilt weten hoe dat inwerkt op je geest, moet je Verhoog je trillingsfrequentie: ontwikkel je persoonlijke kracht en intuïtie van Penney Peirce [originele titel: Frequency: The Power of Personal Vibration] lezen. Ze schrijft over spiritualiteit, wetenschap en wat die twee met elkaar te maken hebben. Echt een heel interessant boek.

 

Wat is uw favoriete citaat, van uzelf of van iemand anders?

Het is een citaat dat ik zelf geschreven heb, maar het komt zeker van het universum:

Doe wat je graag doet, en je inspireert en ontwaakt de harten van anderen.

Toen ik dit binnenkreeg, veranderde het m’n leven op zoveel fronten. Ik denk dat het te maken heeft met een zeer fundamenteel deel van onszelf. Voor mij is het zeker een manier geweest om contact te maken met heel veel mensen wereldwijd, en dat heeft mijn leven enorm veranderd. Het is iets waar ik mezelf ook vaak aan moet herinneren, als ik begin te twijfelen over het werk dat ik doe. Iedereen kan opnieuw in contact komen met wie ze echt zijn, om authentiek te leven. Doe dat en blijf dicht bij je ware ik, dan schud je anderen wakker om ook zo te leven. Daarom denk ik dat het voor iedereen belangrijk is om dit deel van jezelf te koesteren.

 

Het is belangrijk dat we allemaal begrijpen en ons realiseren dat je goed genoeg bent zoals je bent, met al je imperfecties en alles wat dat overstijgt. Misschien zijn er dingen waar je aan wilt werken, maar dat is alleen voor jezelf, niet omdat het moet.